ترجمه شده از وبسایت فارس انیمه کانال تلگرامی ما @farsanime_gep وبسایت ما farsanime.ir
‫داداش...
‫می‌تونم بپرسم تو شهر کی فوت کرده؟
‫یعنی واقعاً نمی‌دونی؟
‫شاهزاده «ژنبی» ده روز پیش یهویی از دنیا رفت.
‫امپراتور خیلی ناراحته و کل کشور عزادار شده.
‫شاهزاده ژنبی، یعنی «لینگ یین‌فنگ»، برادر امپراتور قبلی بود.
‫فرزند هشتم بود.
‫در واقع می‌شد عموی هشتم امپراتور فعلی.
‫خیلی هم مورد احترام و محبوب مردم بود.
‫اون قدیما پا به پای امپراتور قبلی جنگید و افتخارات زیادی آورد.
‫چندین بار هم تا مرز مرگ پیش رفت.
‫بعدها هم چند بار جون امپراتور قبلی رو نجات داد.
‫حالا که انقدر یهویی فوت کرده...
‫باید برم عمارتش برای عرض تسلیت.
‫پیشکار کشور
‫چرا شاهزاده ژنبی شورش کرد؟
‫اون بر علیه امپراتور نبود،
‫به خاطر قلمرو و میراث خاندان «لینگ» با من مخالفت کرد.
‫یه قدیس بی‌عیب و نقص...
‫چیزیه که امپراتور نمی‌تونه کنترلش کنه.
‫راست می‌گی.
‫دیگه وقتشه سر و سامون بگیرم (ازدواج کنم).
‫فرمان امپراتور:
‫ طبیب امپراتوری، «چین مو»، از شاگردای خودش محافظت کرد،
‫و در مرزهای جنوبی خدمات ارزنده‌ای انجام داد.
‫به رتبه پنجمی مأمور عالی‌رتبه ارتقا پیدا می‌کنه،
‫و حقوق و مزایاش با ناظر طبیب یکی می‌شه.
‫ختم کلام.
‫تبریک می‌گم جناب چین، مبارکتون باشه.
‫امپراتور «یان‌فنگ» واقعاً دست و دلبازی کرده،
‫حیف که این مقام فقط اسمیه ‫ (تشریفاتیه).
‫پس این امپراتور هنوزم به من شک داره.
‫مُهر و موم و طلسم‌ها هنوز سر جاشونن.
‫پیرمرد «فو»...
‫«یوان چینگ»...
‫چه خبر شده؟
‫تا اومدم چیزی ببینم، یهو از پا آویزون شدم.
‫قربان،
‫این روزا پایتخت جن‌زده شده!
‫خیلی از کله‌گنده‌ها و اشراف‌زاده‌ها به خاک سیاه نشستن.
‫جن نیست،
‫فقط سرعت اون طرف خیلی بالاست.
‫فکر کنم حدس می‌زنم کار کیه.
‫بریم سمت انبار.
‫مُهر و موم که سالمه.
‫عالیجناب، انگار اشتباه حدس زدی.
‫اون دزد از پس باز کردن مُهر و موم تو برنمیاد.
‫یه تصویر خیالی و توخالی... عجب جابه‌جایی ماهرانه‌ای!
‫چه نیازی به باز کردن مُهر و مومه؟
‫انبارت انقدر خالیه که توش خاک نشسته.
‫پیشکار کشور
‫پام رو که با خودم بردم،
‫گنجینه‌هایی هم که جمع کرده بودی رو با کمال میل برداشتم!
‫حواسم به خدمتکارهات هم بود و خوب ازشون پذیرایی کردم،
‫نگران نباش.
‫راستی،
‫رو تختت هم یه خوابه عالی کردم!
‫پسر، تو نبودی می‌گفتی پول مثل چرک کف دسته؟
‫واسه همین مخصوصاً یه ذره پول چپوندم زیر پتو و تشکت!
‫توی قوری هم یه ذره از اون شراب کهنه‌ی مخصوص خودم ریختم.
‫حساب‌مون صاف شد،
‫تشکر لازم نیست.
‫بندازین‌شون بیرون... همه‌ رو بندازین بیرون!
‫پیرمرد «فو»...
‫یه کم پول بیار،
‫باید برم برای عرض تسلیت به عمارت شاهزاده ژنبی.
‫قربان، پول زیادی تو خونه نمونده.
‫می‌تونم نقاشی بکشم و بفروشم‌شون.
‫امضای خودتون رو پای نقاشی بزنم؟
‫اگه امضا بزنم، هر کی بخره انگار داره بهم رشوه می‌ده.
‫بدون امضا.
‫اون‌جوری که فکر نکنم کسی بخره.
‫تو پایتخت انقدر آدم اسم و رسم‌دار هست...
‫کی میاد نقاشی یه آدم بی‌نام و نشون رو بخره؟
‫از دوک «وی» قرض بگیریم؟
‫یا بقیه وزیرای دربار؟
‫تا حالا کلی ازشون قرض گرفتیم و هنوز پس ندادیم.
‫اگه دوباره بخوایم، پشت سرمون حرف درمیارن.
‫شما بیرون حیاط مراقب باشین،
‫نذارین کسی بیاد تو.
‫بابابزرگ «ما»، بابابزرگ «فو»!
‫اومدین منو ببینین؟
‫نه بابا!
‫این «لنگه» پیله کرد بیایم پایتخت از پولدارا بزنیم بدیم به فقیرا.
‫یه مدت دیگه تبدیل‌شون می‌کنیم به آرد و برنج و می‌فرستیم جنوب برای قحطی‌زده‌ها.
‫تو رو ما از تو جاده پیدا کردیم،
‫فکر کردی بیکاریم این همه راه پاشیم بیایم دیدن تو؟
‫انقدر خودت رو تحویل نگیر!
‫معلومه که اومدین منو ببینین!
‫دلتون واسم خیلی تنگ شده بود.
‫خیله‌خب، باشه...
‫اومدیم تو رو ببینیم.
‫این پا رو ببین... پای خودمه!
‫از عمارت پیشکار پس‌ش گرفتم.
‫اون پیشکار کشور هم هیچ کاری نتونست بکنه،
‫فقط واستاد و تماشا کرد.
‫بابابزرگ «فو»...
‫من و پیشکار تازه از سفر برگشتیم...
‫تو عمارت پیشکار، کدوم پیشکار مدنظرته؟
‫دیگه بزرگ شدی، لجبازی نکن
‫ما اومدیم ببینیم اوضاعت چطوره
‫در ضمن ببینی دست و پامون هنوز کار می‌کنه یا نه
‫دست قطع شده‌ی پدربزرگ "ما"
‫پدربزرگ "ما" رفته بود به فرقه "دالایین"
‫البته
‫پدربزرگ "ما" یه تنه زد به دلشون و رفت تو
‫خیلی با ابهت بود
‫حیف که معلوم نیست اون "بودای پیر" با کوه "شومی" کجا پرکشید و رفت
‫وگرنه
‫پدربزرگ "ما" حتماً کوه شومی رو با خاک یکسان می‌کرد
‫ارباب
‫پیشکار اومده
‫طبیب "چین"
‫می‌شه یه کم پول بهم قرض بدی؟
‫پیشکار چقدر پول لازم دارید؟
‫حقوق ماهیانه من هشتصد تا سکه "دافنگه"
‫فقط به اندازه حقوق یک ماه می‌خوام
‫تا این روزای سخت رو بگذرونم
‫چرا پیشکار باید انقدر دست‌تنگ باشه؟
‫مادیات زیاد روی تهذیب و انسانیت اثر می‌ذاره
‫این هزار تا سکه دافنگ
‫اگه دست و بالت تنگه
‫لازم نیست پسش بدی
‫آدم بزرگوار با نداری می‌سازه، اما نباید به گدایی بیفته
‫پس می‌دم، چند روز دیگه پاداش امپراتور می‌رسه
‫کس دیگه‌ای هم تو اتاقته؟
‫یه حضور خیلی قدرتمنده
‫انگار یه تندیس "گالای" اونجا نشسته
‫محکم و بی‌حرکت
‫نه اشتباه کردم
‫باید دو نفر باشن
‫اون یکی بدنش با زمین و آسمون یکی شده
‫اصلاً جاش ثابت نیست
‫انگار هر لحظه ممکنه غیب بشه
‫طبیب "چین"
‫چرا تعارف نمی‌کنی بیام تو بشینم؟
‫پیشکار، بهتره فعلاً نیای تو
‫بزرگترهای من اومدن
‫زخمی هستن
‫شرایط دیدن کسی رو ندارن
‫درسته، نباید مزاحم شد
‫پدربزرگ چی
‫کل عمارت پیشکار کشور رو خالی کردی؟
‫کل اعیان و اشراف پایتخت رو خالی کردم
‫فقط با عمارت پیشکار که
‫باید سماق می‌مکیدم!
‫اون اصلاً پولی تو بساطش نداره
‫تو کل عمارتش بجز نقاشی‌های اون "کر و لال"، هیچی نیست
‫حتی یه تیکه چوب‌ورق قیمتی هم نداشت.
‫بگیرش.
‫این تابلوی «خدای شمشیر» هست که "لو" کشیده.
‫ببر باهاش بلا رو دور کن.
‫خدای شمشیر؟
‫اینکه همون پدربزرگ کدخدای روستاس که!
‫بازش نکن.
‫با این سطح قدرتی که داری،
‫یه نگاه بهش بندازی کور میشی.
‫حتی ممکنه جونت رو هم از دست بدی.
‫مو ار...
‫انگار یه انرژی عجیبی توی بدنت هست.
‫احتمالاً به خاطر اینه که تازگی‌ها دارم روی حالت الهی "ژن‌شینگ‌جون" تمرین می‌کنم.
‫پیشکار می‌گفت وقتی می‌رم تو اون حالت،
‫هاله‌ی بدنم هم عوض می‌شه.
‫"لینگ‌ار"، "اژدها"...
‫پدربزرگ‌ها رو چند روز ببرید تو شهر بگردونید.
‫به محض اینکه بتونم حس رو به این اعضای قطع شده برگردونم،
‫میام برای درمانتون.
‫این دیگه چه خطیه؟
‫با تمام خط‌های باستانی که پدربزرگ "لو" بهم یاد داده فرق داره.
‫البته یه جورایی شبیه...
‫نمادهای "طلسم روح‌ربا"ست.
‫توی حالت "ژن‌شینگ‌جون"، چرا یه در جدید پیدا شده؟
‫این در...
‫چقدر شبیه "در جهنم"ه.
‫اونا کلمات "دنیای مردگان" هستن.
‫موجودی به کوچیکی و ضعیفی تو،
‫چطور ممکنه اونا رو بشناسه؟
‫کی... کی داره توی بدن من حرف می‌زنه؟
‫هنوز داری فیلم بازی می‌کنی؟
‫موقعی که داشتی جنگ پیشکار کشورِ "یان‌کانگ" رو نگاه می‌کردی،
‫مگه متوجه حضور من نشده بودی؟
‫تو عمداً اون دو تا پیرمرد رو فرستادی رفتن،
‫مگه نه برای این بود که بخوای من رو امتحان کنی؟
‫معلومه همچین احمق هم نیستی.
‫ احضارکننده‌ی نادان!
‫تو داری جلوی بزرگترین حاکم کل قلمرو،
‫کلک‌های به ظاهر هوشمندانه‌ات رو امتحان می‌کنی؟
‫این کارا هیچ فایده‌ای نداره.
‫تسلیم من شو.
‫ستایشم کن.
‫این تنها راه نجاتته.
‫زندگی تو در برابر من،
‫مثل یه ذره غبار بی‌ارزشه.
‫ای پادشاه بزرگ شیاطین!
‫فرقه "هونگ‌شان" که دیگه نابود شده،
‫توی این دنیا فقط منم که هنوز می‌تونم احضارت کنم.
‫اگه من رو بکشی،
‫احتمالاً دیگه هیچ‌وقت پات به این دنیا نمی‌رسه.
‫داری تهدیدم می‌کنی؟
‫من ده هزار تا راه بلدم که کاری کنم آرزوی مرگ کنی.
‫پس دیگه نمی‌ترسی لو بری، جناب پادشاه شیاطین؟
‫ادامه بده.
‫اون موقع که توی شهر "تیان‌بو" داشتی احضار می‌شدی،
‫یه بخش از هوشیاریت رو توی بدن من مخفی کردی، نه؟
‫توی این مدت،
‫هزار بار فرصت داشتی بلایی سرم بیاری.
‫پس چرا تا الان صبر کردی؟
‫مگه اینکه...
‫یه چیزی نگرانت کرده باشه.
‫می‌ترسیدی پیشکار یا پدربزرگ "ما" و پدربزرگ "چو" بویی ببرن.
‫می‌ترسی اگه بفهمن، همین یه ذره هوشیاریت رو هم نابود کنن.
‫خب، پس تو چرا بهشون چیزی نگفتی؟
‫حتی خودت اونا رو فرستادی رفتن
‫تا منو بکشی بیرون؟
‫حتماً متوجه شدی،
‫که این در خیلی شبیه به طلسم "روح‌ربا"ست.
‫و ورد طلسم روح‌ربا هم،
‫چیزی نیست جز نسخه‌ی ساده‌شده‌ی زبان شیاطین "یو-دو".
‫که اصلاً برای نشون دادن قدرت واقعی اون ورد کافی نیست.
‫می‌خوای زبان واقعی شیاطین رو بهت یاد بدم،
‫درسته؟
‫حالا که هر کدوممون یه چیزی می‌خوایم،
‫بیا با هم معامله کنیم.
‫من نمی‌ذارم تو و ارتش شیاطینت دوباره به اینجا حمله کنید.
‫خیالت راحت.
‫من قدرت‌های این دنیا رو دیدم،
‫دیگه خیالی برای گرفتن اینجا ندارم.
‫فقط کافیه چند تا از وزیرای من رو احضار کنی،
‫تا یه سری از مردمم رو بیارن اینجا که زندگی و تولیدمثل کنن.
‫اگه وسط راه زدی زیرش و
‫به وزیرات گفتی منو بکشن چی؟
‫من باهات "عهد نه‌گانه‌ی توبو" رو می‌بندم.
‫هر کس که بدقولی کنه،
‫امپراتور بزرگ "یو-دو"، یعنی "توبو"، خودش میاد
‫و روحش رو تسخیر می‌کنه.
‫من فقط اسم "حاکم یو-دو" رو شنیدم،
‫این "توبو" دیگه کیه؟
‫اون یه خدای اصیل و ازلیه
‫امپراتور "یو-دو" و منشأ تمام قدرت‌های شیطانی
‫"فوجون" در مقابل اون فقط یه خدمتکاره
‫اون حاکم تمام مرگ‌هاست
‫و روی همه‌ی روح‌ها تسلط داره
‫حتی خداها و شیاطین هم بعد مرگ به بردگی اون درمی‌ان
‫خب، نظرت چیه؟
‫خیله‌خب، باشه
‫من که زبون شیاطین رو بلد نیستم
‫قسم خوردن باید به زبون آدما باشه
‫فسقلی، تو از جن هم مکار تری